صفحهٔ اصلی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات|الگو:جعبه اطلاعات=حسین بن علی (ع)}} | {{جعبه اطلاعات|الگو:جعبه اطلاعات=حسین بن علی (ع)}} | ||
'''حسین بن علی بن ابیطالب''' (عربی: ''<bdi>اَلْحُسَینُ بْنُ عَلیِّ بْنِ أبیطالِب</bdi>''؛ ۳ شعبان ۴ ه.ق – ۱۰ محرم ۶۱ ه.ق) امام سوم شیعیان است و پدر سلسلهٔ امامان شیعه دوازدهامامی از '''[[سجاد]]''' تا حجت بن الحسن و نیز امامان اسماعیلیه بهشمار میرود. او با کنیهاش، '''اَباعَبدِاللّٰه'''، نیز شناخته میشود. حسین در روز عاشورا در نبرد کربلا کشته شد و بههمین خاطر شیعیان وی را '''سَیِّدُالشُّهَداء''' نیز مینامند. | '''حسین بن علی بن ابیطالب''' (عربی: ''<bdi>اَلْحُسَینُ بْنُ عَلیِّ بْنِ أبیطالِب</bdi>''؛ ۳ شعبان ۴ ه.ق – ۱۰ محرم ۶۱ ه.ق) امام سوم شیعیان است و پدر سلسلهٔ امامان شیعه دوازدهامامی از '''[[سجاد]]''' تا حجت بن الحسن و نیز امامان اسماعیلیه بهشمار میرود. او با کنیهاش، '''اَباعَبدِاللّٰه'''، نیز شناخته میشود. حسین در روز عاشورا در نبرد [[کربلا]] کشته شد و بههمین خاطر شیعیان وی را '''سَیِّدُالشُّهَداء''' نیز مینامند. | ||
حسین فرزندِ علی بن ابیطالب و فاطمه زهرا و نوهٔ محمد بن عبدالله، پیامبر اسلام، است. او هفت سال آغازین زندگیش را در زمان حیات محمّد سپری کرد. گفتههایی از محمّد نقل شده است که نشان از علاقهاش به حسین و برادرش، حسن مجتبی، دارد؛ مانند: «حسن و حسین سرور جوانان اهل بهشتند». مهمترین رویداد روزگار کودکی حسین شرکت در رویداد مباهله و نامیده شدن به عبارت «ابناءَنا» در آیهٔ مباهله است. در دوران خلافت علی بن ابیطالب، حسین در رکاب پدرش بود و او را در جنگها همراهی میکرد. سپس، به پیمان صلح برادرش با معاویه پایبند ماند و اقدامی علیه معاویه نکرد؛ ولی درخواست معاویه برای پذیرش یزید همچون ولیعهد را خلاف صلحنامه و بدعتی در اسلام شمرد و نپذیرفت. | حسین فرزندِ علی بن ابیطالب و فاطمه زهرا و نوهٔ محمد بن عبدالله، پیامبر اسلام، است. او هفت سال آغازین زندگیش را در زمان حیات محمّد سپری کرد. گفتههایی از محمّد نقل شده است که نشان از علاقهاش به حسین و برادرش، حسن مجتبی، دارد؛ مانند: «حسن و حسین سرور جوانان اهل بهشتند». مهمترین رویداد روزگار کودکی حسین شرکت در رویداد مباهله و نامیده شدن به عبارت «ابناءَنا» در آیهٔ مباهله است. در دوران خلافت علی بن ابیطالب، حسین در رکاب پدرش بود و او را در جنگها همراهی میکرد. سپس، به پیمان صلح برادرش با معاویه پایبند ماند و اقدامی علیه معاویه نکرد؛ ولی درخواست معاویه برای پذیرش یزید همچون ولیعهد را خلاف صلحنامه و بدعتی در اسلام شمرد و نپذیرفت. | ||
نسخهٔ ۵ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۶
| زادۀ | 3 شعبان 4 ه.ق |
| 9 یا 10 ژانویه 262 م | |
| مدینه، حجاز |
حسین بن علی بن ابیطالب (عربی: اَلْحُسَینُ بْنُ عَلیِّ بْنِ أبیطالِب؛ ۳ شعبان ۴ ه.ق – ۱۰ محرم ۶۱ ه.ق) امام سوم شیعیان است و پدر سلسلهٔ امامان شیعه دوازدهامامی از سجاد تا حجت بن الحسن و نیز امامان اسماعیلیه بهشمار میرود. او با کنیهاش، اَباعَبدِاللّٰه، نیز شناخته میشود. حسین در روز عاشورا در نبرد کربلا کشته شد و بههمین خاطر شیعیان وی را سَیِّدُالشُّهَداء نیز مینامند. حسین فرزندِ علی بن ابیطالب و فاطمه زهرا و نوهٔ محمد بن عبدالله، پیامبر اسلام، است. او هفت سال آغازین زندگیش را در زمان حیات محمّد سپری کرد. گفتههایی از محمّد نقل شده است که نشان از علاقهاش به حسین و برادرش، حسن مجتبی، دارد؛ مانند: «حسن و حسین سرور جوانان اهل بهشتند». مهمترین رویداد روزگار کودکی حسین شرکت در رویداد مباهله و نامیده شدن به عبارت «ابناءَنا» در آیهٔ مباهله است. در دوران خلافت علی بن ابیطالب، حسین در رکاب پدرش بود و او را در جنگها همراهی میکرد. سپس، به پیمان صلح برادرش با معاویه پایبند ماند و اقدامی علیه معاویه نکرد؛ ولی درخواست معاویه برای پذیرش یزید همچون ولیعهد را خلاف صلحنامه و بدعتی در اسلام شمرد و نپذیرفت.